Blog salgını neticesinde kodlama bilgisi olmayan birçok site sahibi ortaya çıktı. (Ben dahil) Bu kişiler bloglarını geliştirmeye çalıştıkça tasarım konusunda da, kodlama konusunda da ufak ufak bilgilenmeye başladılar. Hal böyleyken kod bilgisi iyi olan arkadaşlarımızın yazdıklarından faydalanmak şart oluyor. Eburhan arkadaşımız da buna iyi bir örnek. Son dönemlerde SEO ve WEB STANDARTLARI lafları havada uçuşurken kendisi faydalı bilgiler veriyor.

Peki Nedir Bu Web Standartları?

Web Standartları, web tasarım yaparken kodlarımızı belli bir standart çerçevesinde şekillendirmemizi sağlayan kurallar bütünüdür. W3C tarafından ortaya atılmış olan web standartlarında XHTML ve CSS kodlama sistemi çok önemlidir.

Web Standarlarını Kullanmamızın Avantajları Nelerdir?

• Bütün tarayıcılarda çalışabilen kullanışlı bir web sitemiz olur.

• Arama motorları tarafından daha iyi algılanan bir web sitemiz olur. (Yani SEO için de önemli)

• XHTML ile kodlanan site, HTML‘nin hantallığından kurtulmuş olur.

• Temiz ve düzenli bir kod yazılmış olur.

• CSS kullanımı sitemizin stil özelliklerini tek bir dosyadan kolayca kontrol edebilmemizi sağlar.

• Sitemizin erişebilirliğini arttırabilir, böylece sitemize gelen engelli kullanıcıları da düşünmüş oluruz.

kaynak:YUCOMP

Sitenizin web standartlarına uygunluğunu denetlemek isterseniz W3C Doğrulama Servisini kullanabilirsiniz. Bu servise blog adresimi ilk yazdığımda çıkan sonuçla şimdiki arasında dağlar gibi fark var. (Onur arkadaşımız saolsun)

Bu arada bahsetmeden geçemeyeceğim bir husus daha var ki o da Youtube videoları.. Bir çok site yöneticisi youtube videolarını sitelerine koymakta. İşte bu videoların kodları da sitemizin web standartlarına uyumunu bozmakta. Bu durumda da kod bilgisi yetersiz olan bizler çaresiz kalıyorduk. Neyse ki EBURHAN arkadaşımız imdadımıza yetişmiş. Bu kodları düzeltip, geçerli kod haline sokan “YouTube Valid Code Generator” adında bir araç yapmış. Bu araç sayesinde kodları doğrulamak dışında, videonun boyutunu ve rengini değiştirmek gibi özelleştirmeler de yapabiliyorsunuz. Meraklısına duyurulur..

Dipnot: [Ayrıca eklesene butonu ve outbrain rating sistemi de standart dışı. İkisini de blogumdan kaldırdım. Eklesene yerine share this eklentisini kurdum.]

“Yüce G” (Google) vasıtasıyla yaptığım gezintilerin birinde düşüp kaldığım PARSKID adlı sitedeki çalışmalar gözlere bayram yaptırıyor. Çalışmalar o kadar güzel olmuş ki içimde hepsi benim olsun diyen bir çocuk peydahlandı. Eminim ki galerisine şöyle bir göz atayımla yetinmeyeceksiniz. ”Shop” (mağaza)  kısmındaki aynaya ve 120 dolarlık baskılara da hasta olmadım desem yalan olur.

Bahsetmeyi unuttuğum şeyler aklıma geldikçe hemen yazıyorum. Bu sefer ki de onlardan biri. “Happy Tree Friends” adlı animasyon serisini bir aralar deli gibi izlerdim. Deli gibi diyorum çünkü bu animasyon serisi sadist bir ürün. Yukarıda resimlerini gördüğünüz sevimli yaratıklar öyle göründükleri gibi değiller. Görünüşlerinin aksine her bir bölümde vahşice ve mide bulandırıcı bir şekilde ölüyor veya öldürülüyorlar. Müzik ise o derece eğlenceli, isterik ve başarılı ki. (Üst üste dinleyince sinir bozucu da olabiliyor.) 

Bir zamanlar MTV’de de yayınlanan bu animasyonların tamamına buradan ulaşabilirsiniz. 

Siz sevgili okuyucular farketti mi bilemem ama kaç gündür sesim sedam çıkmıyordu. Çıkamıyordu. Çünkü benim ihtiyar (bilgisayarım), sizlere ömür. Ani bir elektrik kesintisi sonucu çöp olan bilgisayarımın yokluğu yetmezmiş gibi bir de hasta olduk. Aksırdık, tıksırdık derken başka bir ihtiyara terfi de olduk. Haydi hayırlısı..

• “Çocukluk [seksenler]” başlığıyla yazdığım yazının beğenilmiş olması beni çok mutlu etti. Seksenlere dair yazılan yazılar her zaman ilgi görüyor. (Anılar bitmez; devamı gelir.)

• Birçok ünlü ressamın hayalinde küçük bir çocuğun yaptığı gibi resim yapabilme isteği vardır. Kabakmeltemi bu anlamda döktürüyor.

• “Yorguntalebe“ adındaki blog da son keşiflerimden. Lise talebesi arkadaşımızın sahibi olduğu blog eğlenceli üslubuyla göz dolduruyor.

Çocukluğumda sahip olduğum en aptalca oyuncak “şak şak”tır. O da ne dediğinizi duyar gibiyim. O yüzden bir resim koymak istedim. Ama “Yüce G” (Google) vasıtasıyla yaptığım aramadan bir sonuç çıkaramadım; photoshopla kendim çizdim. Aşağıda resmini görebileceğiniz bu oyuncağı sapından tutup ileri geri salladığınızda, plastik toplar birbirine değerek şak şak ederdi. Adının bu olduğundan bile emin değilim zaten. Belki de mabadımdan uydurduğum bir isim..

Hep istediğim ama hiç sahip olamadığım bir oyuncak vardı. Bu oyuncağı hacca giden hacılar getirirdi. Uzay tabancası şeklinde plastik oyuncak bir silah. Özelliği ise tetiğe bastığınızda şeffaf kırmızı renkteki namlusunda ışık yanardı ve iğrenç bir ses çıkarırdı. Çocukluk işte..

Aklıma gelen bir diğer şey ise kadınların yaptığı altın günleriydi. Böyle şeyler çocuklar için Disneyland’a gidip Donald Amca’yı görmek kadar haz verici bir faaliyetti. Başlangıçta gidilen evde diğer çocuklarla kaynaşana kadar anne yanında usluca oturulur, pastaları tıkındıktan sonra da evi cehenneme çevirirdik. Kadınlar aylık dedikodularını rahatça yapabilmeleri için de bütün çocukları bir süre sonra bahçeye atardı.

O zamanlardan aklımda kalan bir şey daha var ki, şimdi düşündüğümde bunu inanılmaz bir icat olarak görüyorum. Bunun da resmini bulamadığımdan iş başa düştü. Annem ile birlikte gittiğim bu “gün” denilen toplantılarda bazı kadınların yanında getirdiği, örgü torbalarının içinden çıkan bir nesne vardı ki evlere şenlik. O zamanlar 1 litrelik cam şişedeki kolalar yeni yeni piyasadan kalkmış, yerine pet şişeler çıkmıştı.  Bu pet şişeler şimdikine oranla gayet ince ve alt tarafı yuvarlak idi. Düz zeminde durabilmesi için de mavi plastik bir kapak içine yapıştırılmıştı.  (Anlatamamışsam bile resme bakın anlarsınız.) Her neyse bu alt kapak kolay bir şekilde çıkabiliyordu. Zeki hanımlarımız da bu kolaylığı inanılmaz bir amaç için değerlendirmişlerdi. Çıkarttıkları bu aparatın içine, kestikleri pet şişenin tabanını ters çevirip sokuyorlardı. Tepesini de iğne yardımıyla deldikten sonra dantel ipliklerini, yaptıkları bu kabın içine koyuyorlar, böylelikle ipleri kirlenmiyordu. Nasıl ama? Bilmeyenler için tam bir dumur.

Torkil Gudnason adlı Danimarkalı fotoğraf sanatçısının ilgi çekici çalışmalarından birkaç örnek;