Sabahın körü.. Balkonda oturdum kahvemi yudumlarken günü oyunlarıyla yemek için çıldırmış bir vaziyette kendini sokağa atmış olan çocukları izliyordum. Bir tanesi “ateş topu, ileri” diyerek benim de çok iyi hatırladığım çocuksu zekasını gösterdi. Oyun başladı.. Bir süre havada uçuşan görünmez ateş topları karşısında yere yıkılan bedenler gördüm. Daha sonra oyun değişti.  Hiç oynamadığım, hiç görmediğim bir oyun başladı. Çocuklardan biri “akepe” diye bağırdı. Bir diğeri “cehepe”. Şaşkınlığımdan kahvemi soğuttum. Başka biri tekrar “akepe” diye bağırdı. “Cehepe” yanıtı gecikmedi. Ardından birbirlerini yuhaladılar. Bende bir “yuh” çektim. Ankara’nın çocukları bile politik anasını satayım. Anlam veremedim, geri koltuğuma oturdum. Soğumuş kahvemi içerken bir zamanlar oynadığımız oyunları düşündüm. Seksenler bir başkaydı derdim ama o da bambaşka bir hikaye olsun zamanı geldiğinde..