Yönetmenlerin samurayı Akira Kurosawa‘nın 1952 yapımı Ikiru’sunu en sonunda izledim. Benim gibi sinefil memelilerin kaçırmaması gereken bir başyapıt. Başroldeki Takashi Shimura‘nın aşmış oyunculuğu karşısında ”yuharraaa” deyip şapka çıkartıyorum.
Bir devlet dairesinin halkla ilişkiler şefi olarak yıllarca rutin bir şekilde çalışan Kanji Watanabe‘nin (Takeshi Shimura), hasta olduğunu öğrendikten sonra, monoton olan yaşamının tekdüzeliğinden sıyrılarak yaşama sarılmasını ve kafasına göre yaşamasını anlatan bu filmi izledikten sonra bir süre kendime gelemedim. Kanji Watanabe karakteri, film boyunca kafası önde, hafif kambur, boynu bükük bir şekilde dururken, bir o kadar da mağrur gözükmekte. Gülümsediği zamanlarda dahi gözleri nemli ve parlak, ağlaması yeni dinmiş bir çocuk gibi. (Despot Kurosawa’dan çekim boyunca azar işitmekten de bu hale gelmiş olabilir.)
Filmin son yarım saati şiir tadında. Finali ise başlangıç sahnesinin ekosu gibi.
Not:
Zaten yangında ilk izlenmesi gerekenlerden...
Hocam içime bişey kaçırdınız. Bu filmi acayip bi şekilde izleme isteği.