Kubrick’in “Otomatik Portakal” filminde, “Alex” karekterinin bağlanıp, kendisine zorla film izlettirildiği bir sahne var.. Gözleri sürekli açık kalsın diye bir düzenek kurulmuş; arada bir de göz damlası vasıtasıyla gözünün yaş kalması sağlanıyordu. Öyle bir işkenceye tek bir şartla razı olabilirdim; izlettirilecek filmi ben seçmeliyim.

Il buono, il brutto, il cattivo (Türkçe söylersek “İyi, kötü ve çirkin”)

1966 yapımı, Sergio Leone’nin yönettiği bu western şaheserini hiç sıkılmadan hergün, ölene kadar izleyebilirim. Şimdi “bal yiyen baldan bıkar” demeyin. Ben bu filmden sıkılmıyorum. O atmosfer, müzikler, muhteşem oyunculuk hepsi mıknatıs gibi çekiyor. Çocukluğumuzda oyuncak silahlarımızla düello yaptığımız zamanlarda, bir taraftan da “dınınınıııı, nıı nııı nıııı” diye mırıldandığımız çok olmuştur. (Erkekler için söylüyorum, o mırıldanılan şey de filmin çok ünlü müziği =) Hele filmdeki o aktör yok mu, o adamın hastasıyım. Filmin oyuncularının hepsini ayrı sevsem de, benim için kartal bakışlı Lee Van Cleef bambaşkadır. Nam-ı diğer “Angeleyes”, nam-ı diğer filmdeki “kötü..”

Lee amcamız filmde, karizmasıyla Clint Eastwood’u bile gölgede bırakıyor. ”Spaghetti western” filmlerinin karizmatik abidesi, ucuz video filmlerinde canlandırdığı mafya tiplemeleriyle, o filmleri dahi izlettirebiliyor. Toprağı bol olsun.. =)

Yukarıda yazarak anlatmaya çalıştığım müziği, filmi ve tabi ki Lee Van Cleef amcamızı aşağıdaki videodan duyup, görebilirsiniz.

Tek kanallı dönemin siyah-beyaz ekranı karşısında çocuk olarak izlediğim western filmlerin hepsine sahip olmam dileğiyle. (Yuuhh..) Orjinal olmak kaydıyla her türlü DVD film hediyesi kabulümüzdür. =)