VHS videodan Platoon‘u (müfreze) izlediğim zamanı hatırlıyorum da.. Ne kadar da etkilenmiştim o filmden. Onlarca Vietkonglu askerin, arkasından ateş ederek kevgire çevirdiği sahnede koşmaya devam eden adamın Dafoe olduğunu çok sonraları öğrendim. Kemiksi yüz hatları ve harika ses tonuyla Willem Dafoe sevdiğim saydığım bir aktördür. Biraz önce başrolünde oynadığı Anamorph adlı filmi izledim. Polisiye/gerilim tadındaki 2007 yapımı film, belli bir açıdan bakılmadıkça bozuk ve çarpık gözüken; uygun açıdan veya ayna ve lens kullanılarak bakıldığında ana resme gizlenmiş başka bir görüntünün belirdiği resim türü olan anamorphosis baz alınarak işlenmiş bir senaryoya sahip. Katilimiz, kurbanlarının vücudunu kullanarak buna benzer görüntüler (gizli görüntüler) oluşturuyor falan filan.
Filmdeki flashback sahnelerde kullanılan efektleri de çok beğendim. Alışılmışın dışında farklı bir tadı vardı. Ayrıca filmin atmosferinden olsa gerek, Hollywood yapımından çok İngiliz yapımı bir film tadı aldım.
İyi işlenmiş olsa Se7en tadında bir film olacağı şüphe götürmez olan filmin, temposu bir hayli yavan kalmış. Kurbanların anamorphik görüntülerinin ve Dafoe gibi bir oyuncunun yeteceğini düşünen yönetmen kolaya kaçmış. Filmin çok daha iyi olabileceğini düşündüğümden, böyle bir hikayeyi piç eden yönetmen Henry Miller’a sevgilerimi yolluyor, Bülent Ersoy tarafından düzüldüğü kabuslar görmesini temenni ediyorum.
Yer yer bahsettiğim kaçık komşularımız bunaltmaya devam ediyorlar efendim. Sevmediğim komşuların alayı birleşerek Voltron’ı oluşturdular. Gecenin 24:00′ü falan demeden toplaşıp darbuka çalıyor ve hatta zil takıp oynuyorlar. Ve bunu üst üste iki gecedir yapıyorlar. Abartmıyor ve şaka falan da yapmıyorum. Mahalleli şaşkınlıkla balkonlarından sarkıp, bu sirk hayvanlarını ağızları açık seyrediyor. Benimse sinir katsayım artarken, bu lavuklara çatmama sabrım düşüyor.
Bıktım bu binadan ve mahalleden. Allahım, kurtar beni şu hayvanatların zulmünden.
Avrupa Nükleer Araştırma Merkezi (Cern) 10 Eylül’de büyük bir deney yapacak. Evrenin oluşumuna ışık tutmak amacıyla, Büyük Hadron Çarpıştırıcısı ile atom çekirdeğinde bulunan proton parçacıklarını ışık hızına yakın bir hızla birbirine çarpıştıracak. Bu deney neticesinde ortaya büyük bir enerji çıkacakmış. Öyle ki, bir toz zerresinin milyarda biri boyutunda bir alanda, güneşin yüz bin katı sıcaklığında bir ısı ortaya çıkacakmış. (Bir anlığına bunun deccal olabileceğini dahi düşündüm.) Durum böyle olunca kıyamet tellalı bazı bilim adamları, dünyanın bu deney neticesinde oluşacak kara deliklere kurban gideceği konusunda görüş bildirmekteler. Ters Meditasyon da mevzuya dair bir yazı yazmış ve “10 Eylül günü gezegenimiz yok olacak diyelim; o güne kadar neler yaparsın?” gibi bir soruyu mim tadında bize göndermiş.
Bu kısa sürede bağımlı olma korkusu yaşamayacağım için, türlü uyuşturucuları deneyip, kafa bir dünya, dünyanın sonunu karşılayacağım.
Ne kadar sevişirsem o kadarı kârdır bilinciyle tavşan gibi …..
Ehliyeti olup da şu zamana dek doğru düzgün araba kullanmamış biri olarak kaçıracağım bir arabayla uzun yola çıkıp, tavşan gibi eylemini her mola verişte uygulayacağım.
Mehmet Ali Erbil, acı çekmeden hızlı bir şekilde öldürülecek.
Mehmet Ali Erbil’e yapılacak eylemin çok daha yavaşı ve SAW (testere) filmi tadında olanı Bush’a uygulanacak.
Kabus komşularımızı iğfal etmesi için şarapçılarla anlaşılacak. Şarapçıların onları tek tek yakalayıp güruh halinde iğfal etmesi istenecek.
Veyahut yukarıda saydığım şeytana uymaların hiç birini yapmayıp normal yaşamaya devam edeceğim.
Okumak isterseniz Serdar Turgut aynı mevzu için şunları yazmış. Kendi listesini yapmak ve konuya dair bir şeyler karalamak isteyen her hede höde kişilik mim pasına kafa atabilir.
Soğuk kış gününün isli sabahında gücekondu evleri arasındaki karla kaplı sokaklarda işine gücüne yetişmeye çalışan birkaç kişi..
Pati basılmadık yer bırakmamak amacıyla geceyi talan etmiş it sürüsü…
İçi geçmiş ateşi canlandırmak için ömürlüğün ziftkarası badanasında soba kovasını dolduran pembeyaz tenli bir adam… Tek göz evinin buzaçalan soğukluğunu tutuşturmak için sabahın bu saatinde elinde ömür pisi, soba kovasını doldurmaya çalışıyor. Maltepe cigarasından nefes nefes bezdünya çekiyor. Dişleri artık canavarımsı bir hal almış. Öyle ki cigarasını, küseğen dişlerinin ayrıklığı arasına rahatça sıkıştırabiliyor. Alt dudağına sarkan kahverengi ve beyaz tonlardaki fırça püskülü bıyıkları, çarpık dişlerine bir nebze olsun perde olabiliyor. Bakışlarında silsilesine küfredilmişliğin altında kalmanın ezikliği mevcut. Farklı yönleri temaşa eden simetrisi bozulmuş gözlerinin hemen yanından başlayan derin yarıklar, alnının ortasında birleşip düz bir çizgi halinde iki kaşının ortasına bağdaş kurmuş. Veliaht bir iki çizgi de bunun hemen üstüne kurulmuş.
Yapıldığında göz yakan kızıllıkta olan, şimdilerde grileşmiş koltuğa kurulmuş olan bu adam, Maltepe cigarasından nefes nefes yeknesak yekliğini çekiyor. Duyulmaması için iyice kısılmış olan radyodan belli belirsiz Paganini yükseliyor. Sağanak yağmurların tavanda bırakıp terkettiği, garip şekiller oluşturmuş olan piçleri, şimdilerde düşüncelerde yitmek için kullanılıyor. Paganini’nin celladı soba üstünde fokurdamaya başlayan çaydanlık oluyor. Adam bakışlarını düşünden düşürünce kalkıp çayı demliyor. Odaya yayılan koku, serotonin peydahlayıcı konumunda artık çok geç olan görevini ifa ediyor. Dışarının ayazı ile içerinin sıcaklığının öpüşmesine engel olduğundan olsa gerek, cam bütünüyle buğulanmış. Yetip yetirememenin kederinden olsa gerek, gözler nemlenmiş.
Adam, Maltepe cigarasından son bir nefes ömrünü çekiyor. Kafası öne düşerken, dudaklarının arasından gri bir yalnızlık çıkıyor.
Bir varmış bir yokmuş.. Çok eskiden üçü bayan, biri uzaylıdan olmak üzere dört kişilik bir müzik grubu varmış. Grubun bayan üyeleri güzellik açısından pek iç açıcı değilken, uzaylı elemanımız ise Elvis kıyafetleri giyen, kocaman saçı ve ilginç danslarıyla ortam maymunu konumunda biriymiş. Ama gelin görün ki bu dörtlü harikulade şarkılarıyla 70′li yıllarda dünyayı kasıp kavurmuşlar efendim. Öyle ki, yıllar geçmesine rağmen şarkıları hala popülerliğini koruyor. Öyle ki şimdi duyacağınız her şarkıyı “Aaa ben bu şarkıyı biliyorum” diyeceksiniz.
Almanya menşeli bu grubun adı Boney M. 1970′lerde Bobby Farrel, Liz Mitchell, Marcia Barrett ve Clauida Barry‘den oluşan disko, pop müzik grubu. Grubun üyeleri sonraları değişmiş olsa da müzik tarihine simli harflerle çok sayıda şarkı kazandırdılar. Bunlardan biri Rus efsane *Rasputin‘i anlatan aynı adlı şarkısı elbette. Sürekli dinlemekten sıkılmanızın zor olduğu şarkılardan. Televizyon ekranlarımızın tatil keyfi tadındaki programlarında sürekli çalan bir şarkıdır. Ya da Türk filmlerinde Uludağ’daki kayak sahnelerinde…
Geçtiğimiz yıllarda Placebo‘nun da coverladığı Daddy Cool ise grubun tadından yenmez diğer bir şarkısı. Bu şarkının video klibinde grubun bayan üyelerinin aynı anda ritmik bir şekilde, fakat estetik faciası olan baltayla odun kesme hareketleri de görülmeye değer. Ayrıca şarkının sonuna doğru orgazm olunuyor. Dansıyla çenemizi yerlerde süründüren Bobby Farrel’in leblebi tozu boğazına kaçmış ses tonu ise harikulade.
Video klibinde Bobby Farrel’in ağzında kürdan, mafya babası tadında söylediği Ma Baker şarkısı da “Hass.ktir, bu şarkı da mı bunlarınmış?” dedirtiyor.
Sunny meşrubat firmasının başarılı bulduğum son reklamlarında çalan şarkı da grubun Sunny adlı şarkısıdır efendim.
Grubun şarkıları yüzlerce müzisyen tarafından coverlanmış olup, kendilerinin söylediği “No Woman No Cry” coverı da yine lokum tadındadır.
Grubun dinlenesi şarkıları:
Ma Baker
Daddy cool
Sunny
Rasputin
Rivers Of Babylon
Felicidad
Belfast
Hooray Hooray It’s Holiday
Gotta Go Home
I’m Born Again
Children of Paradise,
I See A Boat On The River
* Hayatına dair bir şey bilmiyorsanız kesinlikle tanımanız gereken bir insandır Rasputin. Ayrıca bknz. Rasputin’in 30cm.’lik müzede sergilenen penisi.
Yazıyla Alakasız Yazı:
Geçenlerde AraBölge vasıtasıyla öğrendiğim, iki sezonluk dizi olan Jericho‘yu indirmeye ve izlemeye başladım. Gayet güzelmiş.
Ayrıca adını çok duyduğum fakat bir türlü izleyemediğim dizi olan Nip/Tuck‘ı da indirip, izlemeye başladım. İlk bölümde popoya silikon takıyorlardı. Tam o sırada odaya valide sultan geldi. Tabi o nereden bilsin bu diziyi. “O ne be? Buz mu koyuyorlar oraya?” gibisinden afallayıcı ve afallatıcı sorular sorduktan sonra oturup izledi o da.
Ne kadar başarılı bulursam bulayım bir yerden sonra dizileri izlemeyi keser, yarıda bırakırım. (Bknz. Rome, Prison Break, Lost, Heroes vs.) Bir zaman sonra hiç ilgimi çekmiyorlar. En heyecanlı yerinde dahi kesip, kıçına tekmeyi basabiliyorum. Bakalım bunların başına ne gelecek? Bu özelliğim sanırım çocukluktan kalma bir özellik. Çünkü çocukluğumun dizileri bitmiyorlar efendim, bitmediler. (Bknz. Yalan Rüzgarı)
