Bruce Lee amcamızın kung-fu filmlerini izleyerek büyüdüm. Zıplayan maymun tekniğiyle ağaçlardan atladım, ışıkları ayağımla, kapıları uçan tekmeyle açtım.
Akşamları herkes lopur lopur karpuz yerken, bana 3-4 dilimden fazlası yasak oluyordu. Neymiş efendim yatağı göl ediyormuşum. Her gece çılgınlar gibi yatağına işeyen sidiklinin tekiydim. Oysa ki düzenli olarak her gece tuvalete giderdim. Bir uçan tekmeyle tuvaletin kapısını ardına kadar açıp, tam işimi göreceğim sırada bir sıcaklık hissederdim. Gözlerimi açtığımda ise sıcaklığın kaynağını anlardım. O tekmeler, tuvalete gitmeler hepsi düşmüş. Bir gece önce serilen o tertemiz çarşafın üzerinde yeni sürreal çalışmalar.
“Anneeeeeeee..”
Hah…hah…haaaaaa… çok güzel yazı valla, sabah sabah iyi geldi…
Yorum ONALTIKIRKALTI tarafından — 06 Kasım 2007 @ 11:10
Ne ilginç ya!Çocukluğumda bir dönem;karate,kungfu yada funku ne meşhurdu.Vhs videolar dönemi.Önce arkadaşlar toplanır,sonra dövüş filmi seyredilir.İşte bundan sonra sihirli bir şeklide herkes filimdeki bir karaktere bürünür.Dövüş başlar.Valaha kendimi mortal kombat ta sanıyormuşum ozamanlar.
Hey gidi günler.Sidik bölümü ile ilgili olarak benimde böle anılarım var ama utanırım sölemem
Yorum Onur ALMIŞLAR tarafından — 03 Nisan 2008 @ 23:41