buzcevheri

Tabula rasa beyin

Yazılarını severek okuduğum sevgili aydan atlayan kedi bir yorumunda beynimin frontal lobundaki nöronları gıdıkladı. Zihninde fazlaca çer-çöp biriktiğine dair birşeyler demiş. Ben de bu vesileyle kendime dair trajikomik bir olayı anlatmak istedim.

Not: Aşağıdaki yazıda türlü edebi sanatları kullanmış olabilirim, ama hiç birinde en ufak bir mübalağa yoktur.

Efendim şimdi buzcevheri’nin beyni acayip bir yapıya sahipti. Bu gudiğin zehir gibi bir hafızası vardı. Geçmiş zamanlı konuşuyorum çünkü artık babayı yemiş vaziyette. Neyse bir zamanlar ineklik yolunda azimle otlayan üniversiteli bir öğrenci olarak üniversitenin ilk yıllarında gayet möö idim. Şöyle ki; bir ay boyunca günde 12 saat ders çalışabilme kapasitemle denyonun tekiydim. Hatta devlet memuru gibi saat dilimleri arasında yaşıyordum. Sabah 8:00 uyanma, 8:30 evden çıkıp kampüsteki kafede günün gazetesini hatmetme. ve kahvaltı yapma. O gazetenin ekonomi ve spor dışındaki bütün yazılarını saat 10:00′a kadar okuyup, saat 10:00 olunca, o koca kütüphanede her zaman oturduğum yerde ders çalışıyor olurdum. Sigara, yemek ve tuvalet ihtiyacı dışında gece 22:00′ye kadar o masada ders çalışırdım. Histerik öküzün tekiydim anlayacağınız. Velhasıl gel zaman git zaman bir sabah uyandığımda üzerimde bir hafiflik hissettim. Gece çıplak uyumamdan falan kaynaklanmıyordu bu, böyle daha derinlerde içimde bir yerlerde. (Burada lafı bir tarafından anlayan okuyucuya ZOTARANK diyorum.) O muhteşem gri hücrelerimin, o hafızamın yerinde yeller esiyordu. O zehir gibi beyin bir anda bomboş olmuş, sanki tabula rasa. Herşeyi unutmadım elbet lakin hafızamın kendine format attığına şüphe yoktu. Anlayacağınız çok çalışmaktan kafa sürmenaj olmuştu. Artık hiç birşeyi aklımda tutamıyordum. O kadar komik şeyleri unutuyordum ki etrafımdaki insanlar bana inanmıyor, şaka yaptığımı sanıyorlardı. Bir dönem memento hesabı vücudumun her yeri yazılarla, ufak ufak aldığım notlarla doldu. Hastaneye falan hiç gitmedim. Sanki bunu istiyormuşum, hep bugünü bekliyormuşum gibi bir rahatlık, bir tatlı huzur bedenimi sardı. Zaten çok zorda kalmadıkça doktora gitmem ve ilaç kullanmam. Böyle ayrı bir manyaklığım da vardır ya o da başka bir yazının konusu olsun.

Neyse üniversitenin 2. senesinin ortalarında olan bu olay neticesinde bende ne ders kaldı, ne okul. Hazır ailemle de o dönemler aram bozuk, hatta pek konuşmuyoruz, fırsat bu fırsat deyip buzcevheri işi bir güzel serseriliğe vurdu. Hukuk fakültesi gibi bir bölümde okuyup da hafıza yetisi olmayan bir adam olarak okula gitmeyi kestim. Devam zorunluluğunun olmaması da işimi kolaylaştırdı. Velhasıl yaklaşık 3 sene üniversitede okuyor gözüküp, eğitime dair hiç bir halt yemedim. (O döneme ait FF’lerle dolu transkriptimi hiç efor sarfetmeden, hiç terlemeden kazandım, onunla mutluyum, gururluyum.) Yaptığım şeyin insanların gözünde iyi birşey olmadığının farkındayım ama, banane ulen insanlardan. Bu benim hayatım. (Bu yaptıklarımın sadece aileme zarar verdiği su götürmez bir gerçek, orası da bana kalmış bir ayıp olsun.) 

Kendime yeni bir hayat felsefesi benimsemiştim. Felsefem şuydu:

“İleride bakmak için ufak ufak pusulalarımı cebime koymalıyım. Bir b.k varsa onun tadına bakmış olmalıyım.”

Efendim öyle de oldu. 7 yıllık üniversite hayatım boyunca yemediğim bir halt kalmadı. Bu sırada beynim de inceden kendine geliyordu.  Okulu bitirmem gerektiği kanati nasıl olduysa hasıl olunca fetret devrime noktamı koyup tekrardan vizelere-finallere girmeye başladım. Lakin onca sene sonra bu sefer de bendeniz adapte olamadım. Okuldan atılma öngörüsü heryerimi sarmışken son kez ders çalışmayı denedim. Nasıl olduğuna dair hiç bir fikrim yok ama, bir senede 19 ders verince okuldan atılma muhabbeti de ortadan kalktı. Hala nasıl onca ders verdiğimi çözemedim. Çünkü hukuk fakültesi sınavlarını geçmek benim gibi sınavdan bir gün önce ders çalışmakla olacak şey değil. Nasıl oldu, ne ettim bilmiyorum. Neyse bitti sonuçta şimdi sıra hayatın benden alacağı intikamda.

Ulan hayat! Sen mi büyüksün, ben mi? ……..   ……. senin.

Yazıyla alakasız yazı:

Efendim haftasonu bizim katip Ali Abi’nin oğlu evleniyordu; düğünü için düğün salonuna gittim. Düğünlerden ve buna benzer etkinliklerden nefret ediyorum ama çocukluğumdan beri düğün salonuna gitmemiş olduğumdan eskiyi merakla  kendimi düğün salonuna attım. Onca yıl geçmesine rağmen düğün salonları hiç değişmemiş efendim. O mekanlar kesinlikle bir curcuna için dizayn edilmiş. Masalar, ve o güzide masa örtüleri, tahta sandalyeler, küçücük bir sahne ve tepede dönen parlak disko topu. Şaka gibi bir yer. Kalabalığın içerisinde oradan oraya koşuşturan fırlama veledler, hala üretildiğine şaşırdığım, kasayla dağıtılan şişe fanta ve kolalar. Masalara atılırcasına konan kağıt tabaktaki kuru pastalar ve son olarak dağıtılan kuruyemişler. Herşey seksenlerde bıraktığım gibi hiç değişmemiş. Düğün salonunun kantini önünde kuyruk oluşturan çocukların ellerinde balonlar. Düğün salonunun fotoğrafçısının elinde yıllara meydan okumuş tepede kocaman flaşıyla fotoğraf makinesi, sahnede Korg marka orgun başında bir adam ve boynuna astığı fakat hiç çalmadığı beyaz elektro gitarı ve kıvırcık saçının sadece ense kısmı ile tepesi uzun olan bir şarkıcı. Bütün bunları gördükçe şoktan şoka ve bir o kadar da zevkten zevke uçtum. Neyse bu iki kişilik grubun ardından kına yeşili tshirtleriyle yeni bir grup çıktı. İkinci grup elektro saz, zurna ve davuldan oluşuyordu. Neyse bunlar çalmaya başladı. Birisi de türkü söylemeye başladı ama sahnede falan gözükmüyor. Yüzümde pişkin bir sırıtma peydahlandı. Ardından unuttuğum o şarkıcı modellemesi sahneye şarkısından epey sonra alkışlarla çıktı. Fatih Ürek’in daha erkeksi bir hali ama saç kakulleri falan aynı. 

Demek ki hiç değişmeyen şeyler de varmış. Vay be.. 

Buna benzer yazılar

• Popomla fordlarım
• Mazideki niyazi günler
• Gördüm-duydum-söyledim
• Pazar sabahı
• ~Sualci~
• Paradoks diyalog
• Popo II