Arif’e tarif
Buralarda olmayışım, büyük ihtimalle fark edilmiştir, edilmemişse bile bu yazıyla fark ettirmiş oldum. 
Yoktum; çünkü bilgisayarımla bir süreliğine ayrılmak zorunda kaldım. Kendisi tamir olmak için dayımın yanına gitti. Peki dayım bilgisayar tamircisi mi? Hayır; kendisi bir çözümleyici. Vallahi kartında ve mühründe bile öyle yazıyor. Sıfatı buymuş. (Havalıymış be..)
Neyse efendim 3-4 gün evvel elektrik kesilmesi neticesinde bilgisayarımın yüreciğinde derin yaralar oluştu, bilincini yitirdi. Elektrik kesintisinin nedeni de aynı binada oturduğumuz Arif adlı denyo. Hikayeye geçmeden evvel binanın 1-2 senelik olduğunu ve elektrik tesisatının da aynı denyo kişilik tarafından yapıldığını belirteyim. (Sanırım hikaye çoktan başladı.) Bu lavuk yıllarca kaçak elektrik kullanan bir kişilikti. Eğer şüphelerimde haklıysam, bu yeni binada da kendine güzelinden ve farkedilmesi zor olanından bir kaçak hat döşedi. Binada herhangi bir dairede elektrik zorlanması olunca binanın ana sigorta şalteri atıyor. Oysa ki böyle bir durumda o dairenin kendi sigortasının atması gerekir. Anlayacağınız ani elektrik kesintisi benim pc’yi gümletti. Bu bir senede başıma gelen ikinci facia ve bir güç kaynağı satın almayı sanırım birara düşündüm. 
Aslında o lavuğu boğazlamayı da düşünmüştüm ama yapmadım, sanırım bunu da yapmayacağım. 
Bilinçli blog yazarı olarak internet kafeye gidebilir ve oradan blogu güncelleyebilirdim, ama istemedim. Ya da daha basiti, yan odadaki BENİM OLMAYAN diğer bilgisayarla da bu işi yapabilirdim. Ama onu da yapmadım. Çünkü büyük ve koyu fontla belirttiğim gibi o pc bana ait değil ve ben, bana ait olmayan bir bilgisayarla iş yapmaktan nefret ediyorum. (Bu da holivudvari bir repliğe benzedi) Bilgisayarım ne kadar külüstür olsa da onunla mutlu ve huzurluyum, onu seviyorum. Aramızda umarsız ve tutarsız bir ilişki var. Ona karşı derin mekafili duygular besliyorum. 
Ben yokken kim neler yazdı onu da merak ediyorum ama uyku denen illet şey göz kapaklarımı zorluyor. Şu uyku denen lavuğu mutlu ettikten sonra okuyucu-yorumlayıcı kimliğimle kapınızdayım.
UYKU: Bana gel… Bana geeeeeellllll…
Buzcevheri: Lan oğlum s.ttir git be.. Var ya… Bir gün seni çok pis döveceğim. Nefret ediyorum ulan senden.
“I wanna be insomniac”
Annem: Oğlum düzgün dua et. O ne öyle?
Buzcevheri: Anne, senin burada ne işin var ve ingilizce ne zaman öğrendin? İnsanın yalnız saçmalamasına bile izin yok anasını satayım.
UYKU: Bana gel… Bana geeeeeellllll…
Buzcevheri: Ne var a….. k….. ne? Tamam geliyorum..
